Op deze pagina zullen wij proberen zo actueel mogelijk verslag uit te brengen van onze belevenissen. Indien mogelijk doen we dat zelf direct op de website, als dat niet lukt kan er vanuit het thuisfront op basis van sms of telefoon een update gegeven worden.
6 november 2009
De auto is ingepakt, banden liggen op het dak. Kilo's blikvoer achterin (wist je dat er ook gehaktballen in blik bestaan ...), tent, slaapzakken en -matjes, een tandenborstel en schone sokken in de plunjebaal erbovenop. Alleen morgen nog de jerry's op het dak zetten (in verband met de hoogte in de parkeergarage is het niet verstandig de jerry's nu al op het dak te binen).
De neiging om met de auto de berm, het Vondelpark of het bouwterrein op het Zeeburgereiland op te zoeken is even afgenomen nu de serieuze kilometers in zicht komen.
De auto lijkt er klaar voor, wij zijn er klaar voor. Laat morgen maar komen!
Dag 1 & 2
Het was een lange, spannende en iet wat emotionele dag gister. Na maanden voorbereiding was het zover, het vertrek richting Dakar.
Echt geweldig dat er zoveel vrienden en familieleden ons kwamen uitzwaaien, ook werd er nog goed voor gezord dat onze magen zeker tot Fez nog vol zullen zitten chocoladeletters van Suus, Ed en Charlie, veel drop, van Marit en Mamma, taart van Bo. Heerlijk. En oh ja choco en cola van Martine en Annemarie (ehm... die zijn al op ga zo aan de letters beginnen haha).
Nou en toen gingen we op pad, ook heel tof dat er onderweg langs de snelweg hier en daar mensen stonden om te zwaaien. We reden in colonne naar Hazeldonk om daar de andere Challengers op te halen, daarna mochten we zel verder rijden.
We hadden bij Hazeldonk met wat teams bedacht samen te gaan rijden, team 1111, 1127, 1105, later haakte 1130 ook nog aan.
Via Parijs naar Tours dat was t plan voor de dag. We kwamen heel erg in de buurt van Tours, maar haalden het net niet. Team 1130 had wat last van een beetje rook (iets met olie). Dus besloten we bij Blois een F1 hotel te nemen. Op de parkeerplaats ging het helaas voor team 1127 ook mis, de homokineet (dont ask) bij t linker voorwiel weigerde dienst (en bleek later was gewoon stuk). Een beetje een domper, als je om 11 uur eindelijk bij je hotel bent en dan kun je nog niet echt rustig uitpuffen.
Op dag 2 na een niet al te beste nacht in t hotel werd er eerst even goed naar de problemen van team 1127 gekeken. Er moeten onderdelen gehaald worden, en dan kan het probleem gefixt worden, maar het is zondag en heel Frankrijk ligt op zn gat.
De mannen van Team 1135 Disco to Dakar zijn bij 1127 gebleven en wij zijn doorgereden.
Nu zit ik in de auto te typen, we zijn in de buurt van Bordeaux en we proberen vanavond in de buurt van Madrid uit te komen. Dus nu nog even flink doorkachelen.Maar de Feroza houd zich echt prima, hij rijd echt lekker! Heerlijk weinig slaap, ongezond eten en de hele dag op je gat zitten!
Dag 3, 4 en 5
Hallo allemaal, zo nu en dan krijgen we smsjes, dat is erg leuk bedankt!
We zitten nu nog in Fes, en vertrekken zo richting Merzouga. We zullen dat niet halen vandaag,
maar morgen hebben we in principe een rustdag dus dan lopen we dat weer in.
Er moest vandaag even aan de auto`s geklust worden. De cherokee van team 1111 had pannen en de landrover van 1127 is nu ook weer gerepareerd.
Zondag waren we laat vertrokken, team 1127 had panne, en we hebben geprobeerd te helpen. Uiteindelijk zijn we met 4 teams verder gegaan, en 1127 een 1134 zijn achtergebleven.
We hadden dus wat vertraging, maar het doel was Madrid (er voorbij). Uiteindelijk waren we lekker aan het rijden, dus na een diner stop bij de mac D. zijn we door gaan rijden.
Uiteindelijk waren we om 3uur `s nachts voorbij Madrid. Bekaf even in een formule 1 hotel gaan slapen en om 9 uur in de ochtend weer op pad. Het einddoel was nu Soto Grande vlak bij de boot naar Marokko. Weer flink doorkachelen maar we hebben het gehaald voor het avond eten!
Heel erg relaxed om nu eens niet rijdende voort eten in je mik te gooien! We zijn even pizza gaan eten in t dorpje met een aantal andere teams!
Helaas waren team 1127 en team 1134 nog niet!
Voor mijl erg belangrijk dat team 1127 weer terug zou komen, want Susanne is een team lid, en ja nu zit ze alleen met de mannen (wel gezellig hoor!).
Op Dinsdag vroeg richting de boot, en de achterblijvende teams waren hard onderweg. De boot zou om 9 uur vertrekken en om 8 uur kregen we het bericht dat ze er bijna waren (na een nacht doorrijden). Gelukkig hadden ze het gehaald, we zijn weer allemaal bij elkaar!
Het is erg gezellig vanaf dag 1 rijden we met ongeveer 5 andere teams, en dat klikt goed!
Het doel is ook om steeds samen te blijven.
Toen we van de boot kwamen toch even opgesplitst.zodat wij met 2 andere auto`s de extreme route konden gaan rijden.
Erg tof om te doen, alleen waren we een beetje laat opweg, en moesten we in het donker de route verder vervolgen en dat was niet zo fijn (vond de Feroza). Toen het nog licht was kwamen we in een klein stadje waar markt was, en we moesten er met de auto`s dwars door heen,. Mensen voor de auto, een tegenliggende ezel of tracktor maakt niet uit! Dat was wel een ervaring, er werd ook steeds op de raampjes geklopt, beetje ongemakkelijk wel.
De weg ging dwars door een berggebied, met niet echt normale wegen, de weg zat vol met gaten en soms was er gewoon bijna geen weg meer. Al stuiterend gingen we naar de anderen toe op een camping in Fes, waar ik nu dit verhaal zit te schrijven.
Even een kleine opsomming:
⁃ De feroza doet t prima alleen een kapot remlicht.
⁃ Dak is door t stuiteren een beetje aan t inzakken.
⁃ Weinig slaap
⁃ veel zon.
⁃ Heel veel plezier.
in de feroos op de feroos
13 november 2009
even een bericht uit Ouarzezate!
het is hier echt fantastisch, we hebben er nu bijna een week opzitten.
We zijn wel al bekaf maar toch blijf je doorgaan..
De auto doet t fanastisch, de Landrover Cherokees waar we mee samen rijden hebben vaak problemen,
maar de Feroos (alias het schatje of het meisje) heeft enkel nog een steeds ploppende zekering
wat ff niet goed lukt om te fixen omdat we lange dagen maken.
Het dak zaktelangs de rand iets in maar toen zijn we gister met een ander team naar een smid gegaan en die heeft t verstevigt.
We maken bizarre dingen mee maar die verhalen horen jullie als we terug zijn of als ik een tent heb gevonden
waar ik wel gewoon kan typen (het Arabische toetsenbord is versleten)
we rijden samen met team 1111, 1105, 1130 en 1127 en een van die teams twittert op hun website dus dan hoor je
sneller nieuws.
ik hoop nog een keer te kunnen internetten dan laten we weer wat horen!
Marokko is trouwens een prachtig land en we genieten, het weer is ook prima! Wel 40 graden; lees 50 graden in de auto...
nou tot later.
Dag 6
Gisteren zijn we aangekomen op een camping halverwege naar Merzouga.We hebben het rustig aangedaan (zie dag 3,4,5). We hebben heerlijk gegeten bij een restaurant op de camping, tahjine, muntthee en fruit. Daarna nog een pilsje gedronken bij de tent en naar bed.
Nu zijn we op weg naar Merzouga, we doen het weer rustig aan want in principe zou dit de rustdag zijn. We zijn net in Er Rachidia gestopt omdat team 1130 problemen had metde auto. Daar hebben we even misbruik van gemaakt en we zijn even een markt op gegaan. Heerlijk om even daar rond te lopen, de geur van kruiden en verse groentes en fruit kwamen ons te gemoet.
Onderweg een aantal keer gestopt om van uitzichten te genieten want het is hier echt prachtig. Palmbomen, dorre vlaktes en veel bergen tja jullie zien de foto`s wel een keer!
Ok soms is een 27 mc bakkie echt geweldig, maar soms hebben de mannen de gewoonte om wat smerige boeren te delen met ons mmm af en toe moet er even duidelijk gemaakt worden dat dat niet netjes is, ik neem die taak dan ook maar op me!
Maar goed ik hou het verlag voor vandaag maar even kort, er gebeurt nu ook niet zo veel, we rijden nu nog en hopelijk zijn we voor dat t donker wordt op de camping. Dan gaan we lekker pannenkoeken bakken. Wij dachten dat wij veel eten mee hadden.... gister hebben we een auto even wat lichter moeten maken, 40 rollen w.c. Papier weggedaan (goh dat scheelt veel gewicht) en nog iets van 50 blikjes cola (ja dat scheelt wel) gedoneerd aan wat mensen.
Onderweg stopten we gister even in een dorpje met een auto probleempje van een ander team. Dan rent het hele dorp naar de auto. Ik heb toen wat jojo`s uitgedeeld, en de twee knuffelaapjes aan de kinderen. De mensen en kinderen komen als je stopt bij je auto staan. Vriendelijk lachen, iets zeggen (maar dat verstaan we niet), soms delen we dan wat uit. (dus de jojo`s komen goed van pas Marie- Jose).
Nou ik stop, tot de volgende keer!
Dag 7
Gister waren we op tijd in Merzouga, dus hebben we nog even wat spoedreparaties kunnen doen.
Bij team 1111 lag de uitlaat eronderuit, en ons dakrek kon wel wat versteviging gebruiken. Dus we gingen op zoek naar een lasser. We kwamen aan bij een soort garage, en daar hebben we gevraagd naar een lasser. Dat gaat met handen en voeten maar uiteindelijk dachten we dat het duidelijk was wat we nodig hadden. De man van de garage liep ineens weg, dus wij bleven wachten. 5 minuten later horen we een brommertje aankomen, daarop zit een man met een laskap op zn hoofd, Aha de lasser!
De goede man ging aan het werk, er lag genoeg om iets te bedenken voor het dakrek dus zo gezegd zo gedaan, en ook de uitlaat van 1111 werd eronder gelast. Na wat gesjoemel om de prijs konden we vertrekken.
Die avond heerlijk pannenkoeken gegeten, wijntjes gedronken en een beetje gechilled.
Vandaag opweg naar Ouarzazate. Op tijd op pad, want er moeten weer kilometers gemaakt worden, en optijd ergens aankomen is opzich wel lekker.
Een prachtige rit door de bergen. Niet alle auto`s vonden dat prettig en kregen het een beetje warm.
En het lijkt wel of de duivel er mee speelt, maar zodra we stil staan lijkt er wel iemand panne te hebben.
Zo hadden we een mooi plekje bij een bruggetje gevonden om foto`s te maken en even de voeten te koelen. Dus even een fotoshoot, en even pootje baden, en weer verder. Niet dus, dit keer wilde de Petrol even niet meer verder. Dus uurtje pielen en we konden weer verder, wij hebben in de tussentijd even gekeken wat er met ons remlichtje aan de hand was, nieuwe zekering en het doet t weer een tijdje.
Dan halverwege een berg, een kokende moter van 1130, en 1127 had het geloof ik ook wat warm, en die radiator lekte een beetje. Dus als we toch weer stilstaan, dan dat proberen te fixen (met een flesje radiotor fix).
En weer door rijden, op naar ouarzazate waar we redelijk optijd aankwamen, wat wel fijn was. Een fijne camping gevonden, tentjes neergezet en weer even relaxen.
Ware het niet dat je overal in Marokko waar je aankomt een welkomst thee aangeboden krijgt, dus in een (voor mij) iets te stoffige tent werd er thee gedronken. Ik heb me even terug getrokken (had al last van mn ogen die dag, dus laten we het niet erger maken) en heb de auto even gereshuffeld.
Na een tijdje leek het ons een plan om even te gaan internetten, dus wij liepen richting het centrum samen met 1127. Niet zo een goed plan, in de schemer door een onbekende stad te wandelen. Dus nadat we licht werden bekogeld met stenen werd het duidelijk dat we misschien maar beter terug naar de camping konden gaan.
Daar gingen we voor de herkansing met de auto, dat ging een stuk beter. Even gemaild, gebeld etc. het typen is ook weer een uitdaging, de toetsenborden zien er anders uit, dus dat was lastig.
Na het berichten naar het thuisfront, lekker naar de camping, even eten en daarna tukken.
dakrek word gelast
Dag 8 : Van Ouarzazate naar Sidi Ifni
Opzich ging het redelijk voorspoedig vandaag , we reden lekker door, zonnetje erbij, muziekje en een prachtige omgeving totdat.... de Feroza het toch wel een beetje warm kreeg. Hmmm daar hadden we nog geen last van gehad, dus allemaal aan de kant, en kijken hoe dat komt.
De ventilator draaide niet meer in opdracht van de motor, dus ja dan krijgt hij het warm. Na heel wat geklooi om de ventilator dan maar vast te zetten (zodat ie continu draait) dachten we het te hebben opgelost (wel tijdelijk), maar toen we weer verder reden bleek het niet voldoende te zijn. Gelukkig passeerde we een dorpje en jawel een garagebedrijf. Dus hoppa erheen. Wederom met handen en voeten uitgelegd wat het probleem was. De monteur liep even hierheen, en dan weer daarheen (met onze ventilator dus Francis liep er steeds achteraan haha) maar uiteindelijk heeft ie met wat laswerk ervoor gezorgd dat de ventilator nu continu mee draait en het motortje het niet meer warm krijgt. Wel hebben wij er een stoer geluid bij, want dat maakt wat extra herrie!
Wat je hier toch allemaal ziet rijden over de weg dat is echt bizar, hoe hoger je auto opgestapeld is hoe beter, en het zelfde geldt voor vrachtwagens. Soms is het gewoon eng om ze in te halen, je bent gewoon bang dat het plotseling omklapt ofzo.
Vandaag is het weer gelukt om in het donker ergens aan te komen, aan de kust voorbij Agadir, omdat er voor de volgende dag 725 km gepland staat leek het ons handig om alvast een voorsprongetje te creeeren en er alvast iets van 100 km af te snoepen. Dus kwamen we uit in Sidi Ifni. Na een heerlijke noodle maaltijd en een kort kijkje op het strand maar optijd naar bed.
Francis met ventilator de garage
Dag 9
Vanochtend zijn we met 3 teams verder gereden, de andere teams wilden graag even rustig aan doen en evt. even surfen. Geen probleem, maar wij zijn vroege vogels, dus leek het ons wel fijn om alvast een voorsprongetje te nemen. Dus broem broem we gaan weer, samen met de klompenmannen 1105 en de spruitjes 1111.
Ook vandaag ging het lekker, links de westelijke sahara rechts de zee en dat dan kilometers en kilometers (soms wel wat saai). En ook vandaag bleek het oude gezegde : als je stopt dan heb je panne, weer waarheid. We gingen even de weg af, richting de kust om daar even te lunchen en fotootjes te maken, en zodra we dat hadden gedaan, en wilden gaan rijden, had de petrol weer niet zo veel zin. Dus de pauze werd weer even verlengd met 45 minuten. Geen probleem, het enige nadeel was dat het barstte van de rotvliegen, en het echt bloedheet was. Toen dat probleem was verholpen door technicus klompenman Vincent, konden we weer on the road.
Heel erg warm, maar het ging lekker tot er een band klapte van team 1111. Och, nieuwe band erom en weer gaan. We gingen zo lekker dat we bedachten dat we ook weer wat konden inlopen op de trip van morgen dus we reden nog even voorbij Laayoune (het stoppunt van deze dag).
De Garmin (navigatie) gaf aan dat er verderop nog wel wat campings zouden zijn, dus dan rijden we daarheen. Maar na heel wat kilometers, nog geen camping gezien. En het was al een uur of 7.
Toen hebben we maar even een diner pauze ingelast langs de kant van de weg (even terzijde dat het ten zeerste wordt afgeraden om in het donker door de westelijke Sahara te rijden, en dan al helemaal om daar te kamperen ofzo). Een stukje van de weg af de auto`s neergezet, en op het kookstel van de klompenmannen een maaltje in elkaar geflanst, opzich zaten we relaxed tot er toch wel heel wat auto`s stapvoets voorbij reden en even stopte en dan weer door reden etc. Tijd om de boel weer in te pakken en door te rijden en te zoeken naar een hotel of camping.
We kwamen weer in een stad (goh ben de naam echt vergeten, kan iets van Boujdour zijn geweest).
Eerst even kijken voor een hotel. We waren erg moe, Francis had erg veel last van zijn rug dus opzich een goed plan. Maar na wat gesnuffel in die stad, bleek er niet echt een hotel te zijn waar we de auto`s op een binnenplaats of bij een bewaking konden stallen. Oke dan maar niet, en op zoek naar een camping. En ja hoor gevonden! Prima camping, als je de inmens grote kakkerlakken even vergeet. Tenten in en opgezet, en nog even lekker na zitten borrelen met cola, en chipjes. Het was weer een prima dag.
Dag 10
Vandaag gaan we opweg naar Dakhla, een plek op een schiereiland, en tevens de laatste plek waar we in Marokko gaan verblijven, want morgen gaan we naar Mauretanie. Even tanken, op zoek naar brood (niet gevonden), en we tuffen weer door naar Dakhla. Geen problemen vandaag, we waren erg optijd in Dakhla bij Kite beach, waar iedereen van de normale challenge ook zou moeten zijn..... niet dus. Even contact gezocht met een andere challenger, die ons wist te vertellen dat ze op een camping stonden 10km voorbij Kite beach. Oke dan gaan we daar heen!
En jawel daar lagen al heel wat challengers te relaxen in de zon. Plekje gezocht, tentje uitgeworpen en weer tijd voor een reshuffle! (dit houd in dat we de auto leeghalen, opnieuw inrichten en weg doen wat we toch niet gaan gebruiken). Ook even boodschappen gehaald, een erg frisse douche genomen, en weer tijd voor pannenkoeken.
De andere 3 teams (1127, 1135 en 1130) waren ook onderweg, maar hadden wat vertraging.
Rond een uur of 12 kwamen die aanzetten, op een overbezette camping, ze propten zich er nog even tussen. En naar bed.
Dag 11 De grensovergang.
Vandaag op tijd vertrokken naar de grensovergang naar Mauretanie. Een beetje zonde, want mensen die veel later kwamen waren net zo snel aan de beurt als wij.
Goed, maakt niet uit. Bij een grensovergang hang je wat in en op de auto, je kletst wat met andere teams, loopt een rondje, eet wat en drinkt wat. En dan mag je naar de volgende post van Mauretanie. Dan moet je eerst even door een niemandsland heen van wat kilometers. Erg raar, daar staan allemaal autowrakken. Ook stond er een busje met mensen die het ene land niet in konden en het andere ook niet. Dus dan zit je vast. Gelukkig geldt dit niet voor ons, onderweg dringen er al wat gidsen voor mauretanie rond je auto (want die heb je daar nodig). Dan kom je weer bij een soort grenshuisje aan, daar lopen wat militairen rond. Er werd voor we de reis maakten gezegd dat je nooit je paspoort zomaar moet geven. Maar als er een grote militair voor je neus staat, en wat naar je staat te brullen dan geef je je paspoort echt wel af hoor!
Dan heb je een huisje met een raampje, en daarachter zit een mannetje en die roept soms een naam en dan mag je je kop laten zien, en dan krijg je je paspoort mee. Het had sneller kunnen gaan als we wat papiergeld tussen de paspoorten hadden gedaan, maar we hadden de tijd, nietwaar ...
Ik denk dat we bijelkaar wel 7 uur bezig zijn geweest met die grensposten, en dan opweg naar Nouadhibou.
In Nouadhibou kwamen we aan, en hebben we nog het een en ander geregeld zoals een verzekering voor de auto, ook had Francis het ook goed gehad met zn rug, dus besloten we niet de tent op te zetten maar een kamertje te huren voor een nachtje. Heerlijk met een eigen warme douche en een “normaal” bed.
Ook moest er besloten worden wat we zouden doen in de woestijn, gaan we met 6 auto`s, 5 auto`s of 2 x 3 auto`s rijden. Uiteindelijk na wat geharrewar hebben we besloten om in twee teams van 3 auto`s te gaan rijden. Wij blijven met de klompenmannen en de spruitjes, en de andere 3 blijven ook bijelkaar. Toen moest er nog een gids geregeld worden, maar de spruitjes hadden er al een opgepikt bij de grens, en de oppergids had gezegd dat het een goede was, dus wij namen die.
Amir, alias GPS Ali, en spraken met hem af om de volgende ochtend om 6 uur te gaan rijden, en hij zou bij de spruitjes in de auto gaan zitten.
Na een warme douche, heerlijk gehaktballen uit blik gegeten, met spercibonen uit blik, en brood! Ik moet zeggen, het was best lekker.
Ook had 1127 de champagne meegenomen van de vorige camping (die wij er bewust hadden laten staan uit angst voor grenscontroles) dus die hebben we opengetrokken om het eerste deel van de reis die erop zat te vieren. Gezellige avond, maar optijd naar bed want weer vroeg op de volgende ochtend.
Dag 12 De eerste woestijn dag!
Toen de wekker ging vanochtend kon ik er voor het eerst niet goed uitkomen, normaal was dat geen probleem. Maar toen ik me bedacht wat we gingen doen vandaag zat ik snel op mn bed. Nog even een warme douche genomen, en de spullen weer ingepakt en klaar voor vertrek.
Het eind doel van vandaag is Ben Amira. Eerst een klein stukje over de verharde weg, en dan hoppa we gaan hier links de woestijn in. Weg weg, en hallo zand. De auto`s even aanpassen en op 4 wheel drive zetten, en gaan!
Echt geweldig als je bij opkomende zon, door de sahara rijdt, de zandduinen geven prachtige schaduwen, en zien er echt geweldig uit! Je weet gewoon niet wat je moet pakken, foto toestel, camera ….
Het eeste stuk was vrij vlak, met hier en daar een heuveltje. Na een tijdje kwamen we erachter dat de Feroza niet zo graag over de heuveltjes wilde gaan. Wij hadden nog geen idee waarom niet. Totdat we echt even vast stonden. Achteruit, vooruit, we kregen hem er niet uit. Dus hup duwen, en toen bleek dat de 4 wheel drive het dus niet deed (aha dat verklaart een hoop).
Nou pech dus, dan maar zonder verder. Nog een keer stoppen om hem uit het zand te krijgen, en tijdens het sjorren viel de geur van benzine een beetje op. Dus even checken, en toen zagen we dat er een straatje benzine uit een van de jerrycans spoot. Hop ding eraf, benzine in de auto gemikt en weer verder. Maar tijdens het rijden, leek het wel of we het geluid van de auto wat harder hoorden.... was de achterdeur open gevlogen. Oeps, en er lag nog meer 1 schoen van Merel in de auto. Dus even een paar meter terug gelopen om de andere te zoeken. Deur weer dicht en weer door rijden.
Op een gegeven moment werd het 2 wheeldrive rijden in het zand wel erg zwaar, de gids had echter veel ervaring en bood aan om dan het stuur maar even over te nemen. We kwamen alweer krap in de tijd, en we wilden voor het donker bij het eindpunt Ben Amira zijn. De gids sjeeste alle kanten op met de Feroos, Francis ernaast, Merel bij de spruitjes op de plek van de gids. Echter achterin zitten op zo een weg is nou niet haar favoriete bezigheid (en al helemaal niet die van haar maag). Dus er vond een reshuffel plaats met personen. Merel in de Petrol met Vincent, Dennis bij de spruitjes, en Francis met de gids. En door crossen want het begon nu echt donker te worden.
Wij waren in de veronderstelling dat wij vast de laatsten zouden zijn bij de plek waar ook andere teams zouden moeten zijn. Maar wat blijkt, er was nog niemand, en er kwam ook niemand. Ons tenten kampje opgezet onderaan een enorme zandduin, en tussen de bergen. Weer heerlijk aan de Noodles gezeten. Niet vergeten dat de gids ook moet eten haha, dus die ook aan de noodles.
De hemel is strak, met heel veel sterren als je in de woestijn zit, het is pikkedonker dus dood eng als je moet plassen... maar het is echt geweldig.
Na een poosje te hebben gezeten, vergezeld door enorme sprinkhanen, tijd voor het bedje.
Dan kruip je de tent in en doorzoek je hem toch even grondig op ongedierte, gelukkig niets gezien. Maar als je het lampje in de tent aan hebt staan komen daar domme sprinkhanen op af, dus die springen tegen de tent op ploink ploink maar dan hard echt bizar.
Lampje uit, en slapen maar.
Mooie shotjes van de groep
Camperen in de woestijn Cruisen door de woestijn
Dag 13 Op naar Bab Sahara
Voor vandaag staat Chinguetti op t programma, een stad waar we morgen dan ook een rust dag zouden hebben. We stuiterden heerlijk door de woestijn.
Eerst bracht de gids ons langs een museum in de woestijn, het gebergte achter ons stoppunt Ben Amira was door kunstenaars gebruikt als een groot attelier, en in verschillende rotsen hadden ze beeldhouwkunstwerken gemaakt, bijzonder om dat daar midden in de woestijn te zien.
Hop gezien en we gaan weer verder op naar Chinguetti. Het rijden ging prima, en in de middag kwamen we in Atar aan, waar de klompen mannen een plek wisten waar je patat en bier kon gaan eten en drinken. Hmm erg verleidelijk dus gingen we opzoek, om in eerste instantie daar alleen te eten en te drinken en daarna weer door te rijden naar Chinguetti (wat nog zo een 50 km rijden was).
Eenmaal aangekomen bij de Camping Bab Sahara van een Hollander zag het er allemaal wel erg relaxed uit, dus was al snel besloten om morgen naar Chinguetti te rijden, en hier nu even te blijven om te chillen en wat te pielen aan de auto`s.
Ook zagen we een van de auto`s van ons andere clubje staan, maar het was er maar 1 hmmm even na vragen. Bleek dat team 1130 iets te hard op een zandduin af te zijn gereden en vervolgens de vering naar zn grootje hebben geholpen. Oeps. Maar ook door puur toeval kwamen ze hier terecht. De campingbaas Yust is een manusje van alles, want heeft ook een garage naast de camping, en redelijk vlot waren er nieuwe bladen geregeld voor de 1130 die samen met 1127 in de woestijn zaten te wachten. Dus zij gingen die zelfde avond nog terug de woestijn in.
Wij bleven daar, en genoten van een heerlijk bordje patat met kip, en een pilsje! Zo dat was echt ontspannen. Ook hebben we nog even gekeken naar de 4 wheel drive van ons karretje, en de radiateur lekte een pietsie dus daar werd ook nog even naar gekeken. Ook werd het zware besluit genomen om morgen het dakrek van de Feroza af te gaan halen..... gezien hij aan het bezwijken was onder het gewicht van alles erop. We kregen de portieren amper meer open.
Het neerzetten van een tentje was niet nodig, want voor het zelfde bedrag kon je in een bedoine tent slapen op een dik matje. Klamboe eromheen en lekker pitten!
Dag 14 Remove the roof
Heerlijk rustig ontwaakt in Atar, en heerlijk geslapen op de matjes in de bedoeine tent. Francis heeft gisteravond samen met Vincent gister aan de radiator zitten pielen maar dat werkje was nog niet af, dus die is daarmee aan de slag gegaan. Dennis was erg eager om ons roofrack eraf te halen, ach ja laat die jongen zich even uitleven. Dus gewapend met ijzerzaag ging hij aan de gang. In eerste instantie was het de bedoeling om er nog een deel van op de auto te laten, maar dat ging ook niet echt werken dus dan alles er maar af.
Bab Sahara was weer een dakrek rijker, en wat rijplaten, en wij waren een stuk lichter, je zag de Feroza gewoon opgelucht ademahalen. De spullen die op ons dak zaten, stonden voor we het wisten boven op de Petrol, erg relaxed.
Na een ochtendje pielen, gingen we richting Chinguetti om daar in een auberge te gaan overnachten. Alle auto`s reden weer voortreffelijk, wij hebben een goed humeur want we hoeven niet ver dus lekker cruisen....denk je. We komen onderaan een berg bij een roadblock. De auto die voor ons rijd mag er nog door, maar bij ons wordt de berg weer gesloten en we mogen er niet langs.
De gids springt uit de auto en denkt het even te regelen (dit is ook wel ongeveer de enige makkelijke weg naar Chinguetti), maar de gids krijgt het niet voorelkaar, en loopt een beetje te stampvoeten. Uiteindlijk gebaart hij ons langs het roadblock over de rotsen te rijden. De roadblockman protesteert maar laat ons uiteindelijk gewoon gaan, en hehe we zijn er langs. We cruisen nog even lekker door, en het lijkt goed te gaan tot....we bij de reden van het roadblock aankomen, wat wegwerkzaamheden. Niets aan de hand je kan er zo langs, maar helaas weten ze ook in mauretanie contact met elkaar te leggen en was al doorgegeven dat we eraan kwamen. De truck waarmee gewerkt wordt lijkt demonstratief op de weg gezet (om het verhaal spannender te maken hoor, maar waarschijnlijk hoorde dat gewoon bij de werkzaamheden). En we mochten er weer niet langs. De gids stapt woedend uit en begint behoorlijk te ruzieen, wij blijven braaf in de auto. Op een gegeven moment krijgt de gids ook een duw. En na een tijdje zien we de blauwe duivel (de gids) de berg op lopen. Wij blijven wederom braaf, maar licht paniekerig, in de auto zitten wachten. Na een poosje krijgen we het gebaar dat we mogen rijden, aha daar zaten we op te wachten. En we reden de berg verder op (pas de probleme, wat nou gevaar). Pikken de gids weer op bij de politie post, en we worden nog vriendelijk nagezwaaid. Hehe, ook weer opgelost, dan is een gids wel handig.
Bij aankomst in Chinguetti waren er andere Challengers, maar de andere 3 van ons team waren nergens te bekennen.
Een erg fijn kamertje geboekt, en wederom weer relaxen, en ons klaarmaken voor deel twee van de woestijn tocht. In de avond heerlijk gegeten met alle teams bijelkaar, daarna toch maar weer optijd naar bed, om in een heerlijk bed te slapen!
Dakzager Dennis Patatjes eten bij Bab Sahara
Dag 15 Weer de Sahara in
Optijd opgestaan om weer op pad te gaan, na een lekker ontbijtje. Eerst nog even de oude stad bekeken van Chinguetti dat ooit helemaal bedolven was onder het zand, mooi, leuk maar gaan we weer rijden?? Oke weer op pad, dit keer was camp krater het einddoel. Maar omdat het vandaag allemaal iets te voorspoedig ging, en de gids het extreme gedeelte niet helemaal begreep waren we om 12 uur in camp krater. Een winderig diep gat (ehm) best leuk, maar om daar nou de tent op te zetten, en zo vroeg?? Eerst even geluncht en een rondje om de krater gelopen maar toch weer de spullen ingepakt, en weer wat “voorsprong” voor de volgende dag gecreeerd.
De Sahara bestaat absoluut niet alleen maar uit zand, er zijn ook rotsachtige bergen, die lastig te berijden zijn. Dat gaat stapvoets, af en toe stap je uit om een steen weg te leggen of om hem anders neer te leggen. De wanden van de rotsen waren soms erg nauw, de Feroos kon er dan makkelijk doorheen, maar de Petrol dat was soms kielekiele.
Na een paar uurtjes tuffen, werdt het tijd om weer ergens een kampje te maken. Zo gezegd zo gedaan. Kampvuurtje erbij, lekker eten bereiden, en genieten. Het is echt heel erg bijzonder om daar te zijn, je komt niemand tegen het is er muisstil en de hemel is vol met sterren.
Het was een gezellige avond, en weer optijd pitten.
bergje vast in t zand
Dag 16
Vandaag weer door en nu is het de bedoeling dat we naar camp oase gaan. De omgeving is erg afwisselend van wasbord wegen, rotsen en zand. Af en toe kom je langs plaatsjes (nederzettingen) en als je daar stilstaat dan is het echt bizar, maar er komen vrouwen met tassen aan, ze gaan zitten en er ontstaat een instant marktje. Hier en daar stoppen we even om wat te bekijken (en soms heeft de gids daar weer belang bij want het is familie ofzoiets, of hij krijgt dan weer extra geld).
Ook heeft de Feroza het soms nog zwaar, ondanks dat er ontzettend veel gewicht van het dak af was, kraakte hij ontzettend en bij elke hobbel of rots kwam er weer een geluidje bij.
Rond een uur of 12 hadden spruitjes wat problemen. Uiteindlijk blijkt dat er kogeltjes uit hun lager van de dynamo waren gevlogen. Probleem want daar kom je niet ver mee. De gids had bedacht dat we hun in elk geval naar het volgende dorp konden slepen (althans de Petrol). Maar bij de eerste zandheuvel werdt het al een gedoe, de Petrol trok het wel maar nauwelijks want zij hadden ook problemen met de versnellingsbak, dus hard een heuveltje op om vaart te maken dat ging niet lukken. Een Feroza die een Jeep Cherokee trekt is natuurlijk al te grappig voor woorden, 5 meter hierheen of daarheen kan wel maar niet naar een volgend dorp 8 km verderop.
Na wat overleg zat er niets anders op dan de Jeep Cherokee met de mannen daar achter te laten, en de Feroza en de Petrol naar Atar terug te keren (dat was de dichtstbijzijnde stad). Dat is geen fijne beslissing, maar er zat echt niets anders op. De Jeep even naar een vlak stuk gesleept, de dynamo eruit gehaald en weer richting Atar. Onze gedachten gingen uit naar Bab Sahara, waarschijnlijk kon Yust ons wel helpen. Ook had de Petrol eigenlijk een nieuwe tussenbak nodig, want zij gingen op de gewone weg niet harder dan 40 km/u , dus we gokten het erop dat Bab Sahara ons zou kunnen helpen.
De tocht richting Atar was niet geheel gemakkelijk, de weg was erg hobbelig, en erg rotsig dus het was geen comfortabele rit, nou weet je dat natuurlijk als je in de woestijn zit, maar nu was er wat meer haast bij om de woestijn weer uit te komen. Rond een uur of 7 kwamen we in Atar aan, Merel zat in de Petrol, Dennis lag achterin, en Vincent achter het stuur. Francis met de gids in de Feroza.
Dit om communicatieve redenen, Francis is de enige die een beetje met de gids kon communiceren.
Yust verwelkomde ons weer vriendelijk, en binnen 15 minuten was het geregeld dat er een nieuwe tussenbak in de Petrol zou worden gezet de volgende ochtend, en de kogeltjes van een Mercedes lagerding zouden ook wel in die van een Cherokee passen.
We zouden weer blijven eten, en slapen dus we konden het weer rustig aan doen. Het nadeel is dat je gedachten ook een beetje bij de mannen in de woestijn zijn.
Rond uur of 9 gingen we eten, dit keer geen friet met kip, maar couscous met een soort stoofschotel. Heerlijk, na een paar happen vroeg Yust wat we dachten wat we aten....ehm geen idee gewoon vlees?? Ehm ja kamelen vlees dus hahahah, je had de hoofden van de klompenmannen moeten zien. Het was echt goed te eten hoor, lekker gestoofd. Een wijntje erbij, en wat kletsen met de campingman.
Een fijn vooruitzicht was ook wel dat we weer in zo een tent konden gaan slapen.
Dag 17 en weer terug
Om half 9 moest de Petrol naar de garage aan de overkant, en die werd door wat mannetjes onderhande genomen. De dynamo was zo gefixt. Na de lunch konden we weer op pad, in de tussentijd zijn wij even de stad in gegaan, eten gehaald, en ge-internet.
De weg terug naar de mannen in de woestijn ging prima, dit keer lag Merel een stuk achterin de Petrol. Een standaard dagje eigenlijk, je zit een paar keer vast, je moet er weer uitgetrokken worden etc. Rond een uur of 7 kwamen we weer bij de mannen aan, en die waren erg blij ons te zien. Direct werd de dynamo weer terug gezet en het werkte allemaal weer prima. In eerste instantie zouden we een stukje doorrijden naar een plek waar minder wind zou staan, maar dat is in het donker toch ook niet te doen. Dus naar een redelijk plat stukje gereden en daar de tent opgezet. Voor de mannen weer pannekoeken avond, Merel nam weer wat noodles, geen zin om op een kale pannekoek te wachten.
Eigenlijk hadden we vandaag naar Tidjikja moeten rijden maar dat ging natuurlijk niet lukken. Dus maakten we het plan om de volgende dag richting Nouakchott te gaan.
Dag 18
Vandaag hebben we eerst nog even heerlijk door de woestijn gereden. Erg afwisselend, hele hoge duinen en lange zandvlaktes. Sommige duinen waren echt te hoog, de Feroza had een beetje last van zn koppelingsplaten gekregen toen de 4 wheeldrive het niet deed (die het overigens op sommige momenten wel gewoon deed) maar de gids had hem toen soms zo lopen martelen, dat een hoge duin voor de Feroza echt even te veel was.
Op sommige stukken was het vrij plat, en dan kun je even lekker gas geven, dat is ook wel eens fijn.
Rond een uur of 4 waren we uitgespeeld, en gingen we de zandbak helaas weer uit. Op naar Nouakchotte. Alleen de plek waar we de woestijn uitgingen was vlak bij Atar, en van Atar naar Nouakchott was nog zo een 400 km. Flink gassen dus, en weer op saai vlak asfalt. Soms erg lastig om wakker te blijven. Maar een lekker muziekje aan (ja de radio deed het nog!) en flink meebrullen dat houd je wel wakker.
Rond een uur of 9 kwamen we bij de officiele verzamelplaats aan, als laatste, en de Feroza pastte nog net binnen de hekken van de auberge. Weer een heerlijke noodle maaltijd, en even bijpraten met alle andere teams. We sliepen op een grote slaapzaal in de auberge, prima te doen en er was een warme douche!!
Dag 19 naar Senegal
Vandaag begint echt het laatste stuk van de reis. Vandaag moeten we naar st Louis camping Zebrabar. En dan de volgende dag naar Dakar.
Het stuk van de auberge naar de grens was alweer een uitdaging, je gaat op een gegeven moment een “weg” op, die bestaat uit allemaal putholes met weg eromheen. Iedereen moest zigzaggend over die weg heen en dat nam behoorlijk wat tijd in. Uiteindelijk kom je bij de grens van Mauretanie naar Senegal. Ook weer een giller. Bij de grens van Mauretanie ging het nog redelijk vlot, je moet een hokje in, een paar vragen beantwoorden, ze noteren alles in een groot boek en dat was het. Oh nee en je betaalt wat geld hier, wat geld daar echt onzin.
Dan naar de grens van Senegal, eerst moet je betalen om een brug over te gaan. Daar begint dan het feest paar centjes hier betalen, en wat daar. Een belachelijk dure verzekering, en na een paar uur kun je weer on the road. Hier zouden we worden begeleid door iemand die aangewezen is door de Challenge, maar we hadden meer het idee dat hij een grote collecte aan het doen was. Maar goed, je bent moe en wilt alleen nog maar naar de camping, en wat eten.
Dus zo gezegd zo gedaan. In het donker (alweer) arriveren we bij de zebra bar, waar alle andere extreem challengers al waren. Heerlijk gegeten wat de pot schaft, biertjes gedronken en wederom lekker tukken. Want morgen gaan we naar DAKAR
Geit op een dak voor t slachtfeest Zwaar beladen nee joh, geit er nog bij!
Dag 20 FINISH
Senegal is een prachtig land, een enorm verschill met Mauretanie. De mensen zijn mooi, en kleurrijk. De auto`s kunnen echt nog hoger worden opgestapeld en er kunnen echt nog meer mensen in een peugeuot 404 pickup hoor!
Bizarre foto`s gemaakt van volgepropte auto`s. Ook is het bijna slachtfeest hier tobaski feest genoemd dus de geiten werden op het dak van de auto geknoopt (nog levend) en mee genomen naar de familie.
De wegen waren hier ook weer knudde, putholes overal, je zigzagt gewoon over het asfalt heen. De rechterbaan is niet echt de rechterbaan meer, het is meer een soort spelletje dat je speelt met dat muisje dat de kaas niet in het gat moet laten vallen. Uiteindelijk was het zover we kregen de borden Lac Rose in zicht, we reden vandaag weer met zn zessen. Heerlijk optijd arriveerden we in campement Lac Rose! De finish vlag hing uit, en de trommels werden tevoorschijn gehaald en er werd een klein dans optreden voor ons gedaan. Hartstikke leuk, en ook een opluchting want je hebt “Dakar” gehaald.
In eerste instantie zouden we kamperen, maar de hutjes die ze daar verhuurden zagen er wel echt heel relaxed uit, dus toch maar een hutje genomen, (ach vergeleken met in europa kost t toch geen fluit). Airco, warme douche, zwembad, pizza, bier, cola alles was er dus we hebben heerlijk liggen ontspannen aan het zwembad, en geen fluit gedaan.
Dag 21 Rustdag
Vandaag hebben we voor het eerst een rustdag die we ook als rustdag gebruiken en we doen erg weinig behalve dan van het zwembad naar je stoel en weer terug. Nee hoor ook zijn we vandaag even met alle auto`s het strand op gegaan voor een klein cross momentje en een foto shoot.
Maar daarna weer niks doen en chillen, emailen etc.
Morgen weer op pad, maar daar nu nog even niet aan denken.
Dag 22 Op naar The Gambia.
De auto heeft even lekker uit kunnen rusten en wij ook, in het roadbook staat vroeg vertrekken en na wat discussie deden we dat ook.
Het eindpunt van deze dag is ook echt het eindpunt van de reis, Banjul in the Gambia. Dat betekent dus weer een grenspost. Maar vandaag is ook het Tobaski feest, en wat blijkt dan zijn ze bij de grensposten vrij relaxed. Dus daar waren we eigenlijk zo doorheen. Ook bij de boot naar Banjul was het rustig, en we konden allemaal met de eerstvolgende boot mee. Even omschakelen wel je kan hier gewoon engels spreken, dat is ook wel prettig. Alleen nu begrijp je wel wat iedereen van je vraagt en dat is ook wel weer irritant want om de haverklap staan er mensen naast je auto om je iets te verkopen of een praatje te maken.
Vanaf de boot werden we begeleid naar Bini`s bar, waar een heerlijk drankje een een bittergarnituur op ons stond te wachten. Dat is een lekkere binnenkomer!
Even chillen, en wat andere teams gingen zoeken naar een hotel. Wij twijfelde nog, maar uiteindelijk ook maar naar het hotel gegaan.
